zondag 20 februari 2011

Langs de Commetewane

De afgelopen dagen meer ordening in mijn werk aangebracht. Dat begon al met het beperken van de zoekopdracht. Ik heb mij voorlopig beperkt tot de plantages langs de Commetewanekreek. Bovendien de verzamelde literatuur geordend en gedocumenteerd, evenals de websites die ik regelmatig raadpleeg. Dat scheelt een hoop tijd in het vervolg!

De eerste resultaten heb ik ondertussen ook op Wikipedia gezet. Ik ben een groot voorstander van het delen van kennis (daarom graag ik ook zo graag naar mijn huidige baan!) en vind Wikipedia daar een prachtig medium voor. Zeker nu ik de methodiek steeds beter begin door te krijgen en steeds meer leuke gadgets ontdek . Vaak worden die vanzelf door hulpvaardige meelezers aangereikt, waarvoor vanaf deze plek nogmaals mijn dank!

De verzameling bijdragen op Wikipedia begint te groeien. Er staan nu stukjes over de plantages Schoonoord, Slootwijk, Nieuwzorg en Hooyland. Tja, en als je dan toch bezig bent: ook de Commetewane zelf en de Hooikreek heb ik maar een plaatsje gegeven.Ok hier en daar wat losse informatie een plekje kunnen geven. Die zijsprongen zijn leuk om te bewandelen (bevaren), maar kosten ook wel tijd. Toch ook heel nuttig voor het grote plaatje. Zo ook de bijdrage over Alexander de Lavaux. Deze man maakte in 1737 een kaart van de plantages in Suriname, die nog steeds veel gebruikt wordt. Dat komt, naast de grote nauwkeurigheid, ook door het feit dat alle eigenaren vermeld zijn. Een mooie basis voor de genealogen onder ons.

Al lezende kwam ik er trouwens achter dat ik een hele tijd in een fabeltje heb geloofd. De oppervlakte van de plantage werd in akkers opgemeten. Eén akker is tien vierkante ketting. Op Weltevreden vertelde men mij vroeger dat de ketting de oppervlakte is die een slaaf, die met zijn voet zat vastgemaakt aan een ketting, die op zijn beurt weer aan een zware kanonskogel vastzat om niet te kunnen ontsnappen, kon bewerken. Men liet mij dan ook gelijk de kogels zien. Triest verhaal, maar aannemelijk en niet meer verder gedacht. Tot ik nu lees dat de Surinaamse ketting is afgeleid van de Rijnlandse ketting, een vroeger veel gebruikte lengtemaat in Nederland. De ketting was een ijzeren lint met ringen er in. Door die ringen kon de landmeter paaltjes in de grond slaan en daarmee het lint strak spannen. Zo kon hij nauwkeuriger meten. Myth Busted dus!

De komende dagen trek ik verder stroomopwaarts langs de Commetewane en hoop ik weer meer te kunnen leren en delen. Maar ik zie gelijk al weer, door een link naar een nog niet bestaand artikel op Wikipedia, een sinistere zijsprong opdoemen!